*Kuşlar, kediler ve köpekler ve bilumum hayvanat üzerine alegorik ve biraz da politik bir yazı denemesi!Ve bir yaz daha bitti, artık sonbahardayız! ‘Son’ da olsa bir ‘bahar’ dayız! Rüyada gibi, ülkenin gerçeklerinden bihaber, uzayda gibi dünyanın gerçeklerinden habersiz, ayakta durmaktan ve konuşmaktan aciz kuş beyinliler ve muhbir mi muhabir olduğu belli olmayan bir akbaba misali önlerine atılacak leşleri bekleyen gazeteci veya köşe yazarı siluetinde ki leş kargalarının şakşakları ve savaş tam  tamları arasında geçiyor günlerimiz. “Arif olan anlar-mış” veya “Arife tarif gerekmez-miş”  ama bizim hali pür melalimizi anlatacak tarifleri ve bunları anlayacak arifleri bulmak çok zor…

Sarı benizli bir yalnızlık çöktü üzerimize sonbaharla birlikte, karda yağacak bu gidişle… Ama güneşte doğacak! Köpeklerin ulumaları (ve bazen hırlamalarının) arasında, yeni bir günü müjdeleyen horoz sesleriyle beraber, özürlük için (de) uçuşan martılarla birlikte, Zümrüdü Anka kuşlarına bindirdiğimiz pırıl pırıl, tertemiz ve aydınlık, şiir gibi çocuklar Afrodit’e can veren dalgaların taşıdığı çakıl taşlarıyla birlikte vuracak çerçöple dolu, kirletilmiş kıyılarına güzel ülkemin…

Hikayeyi bilirsiniz: Sonbaharla birlikte kuşlarda göç eder ya daha başka sıcak ülkelere, işte bu tabuyu yıkmak isteyen yeniyetme bir serçe göç etmemeye, ne kadar soğuk ve kasvetli olursa olsun kışı ülkesinde geçirmeye karar vermiş. Sıcak ülkelere göç etme telaşındakiler onu ikna etmeye çalışmışlarsa da nafile… Fakat tüm acımasızlığı ve soğuğuyla kış gelip çatınca, minik serçe hata yaptığını anlamış ve zorluklara dayanamayıp göç etmeye karar vermiş. Ancak dondurucu soğuğun etkisiyle kanatları buz tutmuş ve uçamayıp yere düşmüş. Küçük serçecik yerde can çekişirken oradan geçmekte olan bir inek serçeciğin üzerine pislemiş.  Bitkin fakat sinirli bir şekilde, can havliyle ineğe kızmak üzereyken taze gübrenin sıcağının etkisiyle kanatları çözülen serçe, ölmekten kurtulduğu için keyifli bir edayla ötmeye başlamış. Minik kuşun neşeli cıvıltılarını duyan aç bir kedi gelip pisliğin içindeki serçeyi çıkarmış. Kuş mutluluk içinde kendisini pislikten kurtaran bu ezeli düşmanına teşekkür etmeye hazırlanırken kedi bir hamlede kuşu midesine indirivermiş. 

Kıssadan hisse:

1)      Tepenize pisleyen herkes düşmanın olmayabilir.

2)      Sizi pisliğin içinden çıkaran herkes dostunuz olmayabilir.

3)      Eğer pisliğin içinde rahat ve mutlu iseniz sesinizi çıkarmayın!

4)      Samimiyetle, “Böyle gelmiş ama böyle gitmemeli!” diyorsanız, tabulaşmış bazı yanlışları düzeltmek istiyorsanız, yerleşik hale gelmiş ve artık kabullenilmiş birtakım adaletsizliklere son vermek, çürümüş, kokuşmuş bir sistemi ortadan kaldırmaksa amacınız, kazma kürek yaktıran “Şubat” soğuklarına hazırlıklı olmak ve karşılaşacağınız tüm zorluk ve sıkıntılara göğüs gerecek bir cesaret, metanet ve sabrı gösterecek yüreklilikte olmanız gerekir. Eğer karşılaştığınız ilk zorlukta,  mücadele etmek yerine sırtınızı dönüp kaçmayı yeğlerseniz vay halinize… Etrafınızı saran sarp ve acımasız Ergenekon dağlarının arasından sizi çıkarması için bir Asena beklemeye devam etmelisiniz o zaman teslimiyetçi bir tevekkülle…

Kuşu pisliğin içerisinden çıkarmaya çalıştıklarından dem vuran fakat akabinde yutmaya hazır olan nankör kedilerden kurtulmanın iki yolu var gibi görünüyor: Birincisi kuşun sesini çıkarmadan etrafındaki ve üzerindeki pisliği görmezden gelip pisliğin içerisinde oturmaya devam etmek… İkincisi ise bu hain kedileri kovacak sadık ve soylu bir köpek!Sözü edilen bu köpek elbette sosyetik bir süs köpeği olamaz! Imf cinsinden bir Amerikan buldoğu veya kuduz bir Rus köpeği ya da Ab patentli bir İngiliz terrieri veya Fransız dobermanı olması da pek mümkün değil! Kurtarıcının bir Alman kurt köpeği olduğu idealini paylaşanlarsa yanılıyorlar. Çünkü kurt çoktan beri aç ve kuşu mideye indirmek için fırsat kolluyor. Bu yüzden geriye tek bir alternatif kalıyor kuşu hain kedilerden ve aç kurtlardan ve kuduz köpeklerden kurtaracak ve koruyacak: Anadolu’nun bağrında yetişen sadık, mert ve gözü pek saf bir Kangal! Ya da ilk seçenek; pisliğin içinde hayatından memnunsa kuş, sesini çıkarmamalı ve kuş beyinlice yaşamını sürdürmeli… 

Aç (gözlü) kedilerin masum ve zavallı kuşların başında yalanıp durmalarını, kuduz köpeklerin hain kedileri kovalamasını, kurtlarla güvercin görünümlü akbabaların ahenkle, bir koalisyon içerisinde, dans etmelerini, “aydın” görünümlü doğanların ve “kartal” simgesi kullanan leş kargalarının ekranlarda canhıraş çığlıklar atmalarını, farklı ebat ve cinsteki köpeklerin uluslararası kurtlar sofrasından  önlerine atılacak bir parça kemik için giriştikleri it dalaşını ibretle seyrediyoruz. Ve çaresiz kuşlar gibi Simurg* Anka’yı beklemeye devam ediyoruz battığımız pislikten gelip kurtarsın diye bizleri…

Artık seyretmekten vazgeçip, geleceğimizi tayin eden, kaderimizi belirleyen, tüm bu olan bitenlere “seyirci” kalmaktan vazgeçip bir şeyler yapmalıyız. Futbol izlemek ve tartışmaktan vazgeçip, arabesk-pop dinlemeye son verip, holivud yapımı filmleri seyretmekten ve yerli yersiz dizileri takip etmekten ve benzeri havadan sudan meselelerle zamanımızı boşa harcamaktan uzak durmalıyız. Bir şeyler yapmalıyız kendi geleceğimiz için, kendi godotlarımız için en azından realist bir Don Kişot kadar cesur olmalıyız yel değirmeni görünümlü canavarlara karşı. Ya da bir şeyler söylemeliyiz en azından doğrucu bir pinokyo kadar… Veya bir Çayen savaşçısı misali, savaş baltalarımızı gömdüğümüz yerlerden çıkarıp kirlenen suyumuzun, çölleşen topraklarımızın, koçlara ve doğanlara peşkeş çekilen ormanlarımızın, gitgide daraltılan özgürlüklerimizin, satılan göğümüzün, kanadı kırılan kuşlarımızın ve karartılan geleceğimizin hesabını sormalıyız! Attar’ın  dediği gibi; “Simurg* Anka’yı beklemekten vazgeçerek, şaşkınlık ve yok oluşu da yaşadıktan sonra bile uçmayı sürdürerek, kendi küllerimizden yeniden doğabilmek için kendimizi yakmadıkça, her birimiz birer Simurg olmayı göze alamadıkça, bataklıklarımızda, tüneklerimizde, kümeslerimizde ve kafeslerimizde yaşamaktan  kurtulamayacağız.  Şimdi kendi gökyüzünde uçmak zamanıdır…”

Bir dağa, bir denize, bir göğe vurup, bize zorla kabul ettirilmeye çalışılan bütün kimlikleri bir kenara atmalıyız. Şairin dediği gibi “ben kimim ve bu hal neyin nesi?” deyip, bütün televizyonları, radyoları, akvaryumları, saksıları ve kafesleri kırıp, üzerimize giydirilen; ya dar gelen ya da üç-beş beden bol gelen kıyafetleri çıkarıp KENDİMİZ olmalıyız! Tarih tekerrüründe Firavunlardan fırça yiyen piramit işçisi pozisyonundan, Nemrutlardan zulüm gören veya Sezarlardan kamçı yiyen köle rolünden ve Krallardan medet uman cahil tebaa durumundan kurtulmalıyız artık!  Şairin “… Ve korku içimizde uzanıp yatmış köpek/ anten olmuş her sese, kulak kabartmış köpek!” diye tarif ettiği korkuyu yenmeli, Pavlov’un şartlanmış köpekleri gibi; birileri zile her bastığında ağzından salyalar akıtarak bizlere saldıran kuduz köpeklere bir taş atıp “Hoşt!” deme cesaretini gösterebilmeliyiz çağdaş bir Spartaküs gibi…“Kış sizin olsun bahar bizimdir!” diye haykırmalıyız çılgın bir şair gibi… Şairler sultanının dediği gibi:” Köpeklerin dudağı değdi diye denizler kirlenmez!” Elbette… 

Zemherinin dondurucu soğuklarına rağmen  merhum Cemil Meriç’in Bu Ülke ’sini terk etmeyen SİMURGLARA selam olsun! Sonsöz şairden:

“Uyuyan bebekleriyle

Üşüyen köpeklerini bir yana bırakıp,

Bir sabah vakti

Dudaklarımda direnmiş yüreklerin isyanının taşıyan Keskin bir ıslık sesiyle,

Ellerim ceplerimde

Bu şehri yerle bir edersem Bana ‘deli’, bana ‘çılgın’ diyecekler,

Biliyorum.” 

Fuat Özkul 2001-2008  *Bu yazının güncellenmemiş ilk hali Şubat 2001 yılında yerel bir dergide yayınlanmıştır.        

*SİMURG: Rivayet olunur ki kuşların hükümdarı Simurg Anka bilgi ağacının dallarında yaşarmış ve her şeyi bilirmiş. Kuşlar Simurg’a inanır ve onun bir gün kendilerini kurtaracağını düşünürlermiş. Kuşlar dünyasında her şey kötü gittikçe onlarda Simurg’u bekler dururlarmış. Ne var ki Simurg orta da görünmedikçe varlığından kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler. Derken bir gün, uzak bir ülkede bir kuş sürüsü Simurg’un kanatlarından bir tüy bulmuş. Simurg’un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar ve hep birlikte Simurg’un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler. Ancak Simurg’un yuvası etekleri bulutların üzerinde bulunan Kaf dağının tepesindeymiş. Oraya varmak için Yedi Dipsiz Vadiyi aşmak gerekirmiş. Kaf dağına varınca kuşlar hep birlikte göğe doğru uçmaya  başlamışlar. Yorulanlar, düşenler ve geri dönenler olmuş. Önce bülbül geri dönmüş güle olan aşkını hatırlayıp… Papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş, oysa o tüyleri yüzünden kafese kapatılırmış.  Kartal yükseklerdeki krallığını bırakamamış. Baykuş yıkıntılarını özlemiş, balıkçıl bataklığını… Yedi vadi üzerinde uçtukça sayıları gittikçe azalmış. Altıncı Vadi “Şaşkınlık”, yedincisi ise “Yok oluş” vadisiymiş. Kaf dağının zirvesine vardıklarında geride yalnızca otuz kuş kalmış. Simurg’un yuvasını bulunca öğrenmişler ki Simurg Anka “Otuz Kuş” demekmiş! Onların hepsi SİMURG’ muş, her biri de SİMURG’muş!

*Ebu Talib Muhammed Ferideddin-i Attar’ın “Mantık El Tayr” adlı eserinden… 

Tarih: 10 Eylül, 2008 02:05 - Kategori: Editör.
Bu yazıya yorum yapabilirsiniz.