Son Bir Hasbihal!
Zaman zaman ZAMAN’ın çok yavaş ve zorlu geçtiğini düşünmüş olsanız da, görüyorsunuz işte su gibi akıp geçti ZAMAN ve geçiverdi bitmez gibi görünen 5 yıllık süreç, bir an gibi! Artık bir anlık bir anı oluverdi. Umarım daha çok güzel anılarla ayrılıyorsunuzdur Malatya’dan! Umut kuşlarını yerken zaman denilen kedi, özgür kuşlar gibi yeni bir hayata kanat açıp, uçup gidiyorsunuz yuvadan başka başka diyarlara! Hepinizin yolu açık olsun, zorlu yolculuklarınızda Allah yardımcınız olsun! Hepinizin öğretmenlik mesleğini hakkıyla icra edeceğinize yürekten inanıyorum. İnşallah sizlere iyi birer örnek olabilmişizdir. Sürçü lisan ettiysek bazen, ya da kalplerinizi kırdıysak bilmeden affedin bizleri! Yüreğinizdeki umut kuşlarını tüketmesine izin vermeyen ZAMAN’ın! Bazen insan umutsuzluğa kapılıverebiliyor hayatın zorlukları ve insanların anlayışsızlıkları ve ikiyüzlülüğü karşısında ama yine de ümit var olmalı ve sonuna kadar vazgeçmemeli insan. İnsanı insan yapan da bu belki de zaten! Hayat; insanın zamana karşı yarışması, zorluk ve yokluklara karşı durmaya çalışması, ve haksızlık ve zulme karşı başkaldırmasından ibaret bir oyundan başka bir şey değil belki de! Her türlü sıkıntıya, üzüntüye, dert ve kedere karşı mutluluk ve umutluluk rolünü oynayarak sürdürüp götürmeliyiz oyunu son sahnesine kadar, ‘ya gelirse’ diyerek, ‘belki olursa’ diyerek, ümidimizi yitirmeyerek beklemeyi bilmeliyiz, beklediğimiz şeyin ne olduğunu bilerek elbette! Belki de her şey;
